Icesave skv. nýjasta mati og miðað við þá samninga sem hafa verið gerðir munu kosta þjóðina um 75 milljarða. Það er vissulega blóðugt að þjóð sem er í svo djúpri lægð og skuldum vafið þurfi að borga. Við getum þakkað þáverandi fjármálaráðherra og stjórn FME fyrir það. Þeir gáfu Landsbankanum leyfi til að taka við innlánum frá mannúðarsamtökum, almenningi og bæjaryfirvöldum í Bretlandi, og það með tryggingu frá íslenska ríkinu.

Góði parturinn við allt þetta vesen er að hugsanlega muni ekki falla á okkur eins stór hluti og í fyrstu var áætlað. Í fyrstu var talað um rúmlega þúsund milljarða, en eftir það hefur talan sí og æ lækkað, að enda er hún núna komin í 75 milljarða. Maður gæti nú vonast eftir því að talan myndi lækka enn meira, en til þess að maður geti vonast eftir því er að veruleg verðbólga og talsverð styrking krónunnar. Við skulum vera vongóð.

Það sem er súrast af öllu er án efa sú blóðugu mistök sem Seðlabanki Íslands gerði við upphaf hrunsins. Seðlabankinn var þá undir stjórn Davíðs Oddssonar, þar sem hann formaður bankastjórnar. Þá reyndi Seðlabankinn að bjarga Glitni með því að lána honum 300 milljarða gegn veði í hlutabréfum, sem urðu svo verðlaus þegar bankinn átti ekki fyrir næstu afborgun á lánum sínum. Hann gat ekki endurfjármagnað sig, hvað þá heldur beðið Seðlabankann um lán þar sem hann var þurrausinn og í raun tæknilega gjaldþrota þar sem hann gat ekki innkallað veðin í Glitni.

Niðurstaðan er því sú að þökk sé einkavinavæðingu Sjálfstæðisflokksins og Framsóknar, með Davíð Oddsson í forsvari, í hendur óhæfra bankamanna mun falla á þjóðina sá skaði að verðtrygginginn fór á flug, krónan féll og Seðlabankinn varð gjaldþrota, ásamt því að kosta að lágmarki 75 milljarða kostnaður við innistæðutryggingu Icesave.

Eitt sem má ekki gleyma er að núverandi niðurskurður, sem er hægt að segja að sé einn sá blóðugasti á Íslandi er þökk því mikla tapi sem varð. Er að stórum hluta tilkomið vegna vaxtagreiðsla á þeim skuldum sem Seðlabankinn varð fyrir þegar hann varð tæknilega gjaldþrota, en einnig vegna þess að tekjuskattsstofnin rýrnaði heilan helling við fall bankanna.

En hérna langar mig að sýna ykkur myndrænt hversu miklu tapi Seðlabankinn varð fyrir við vankunnáttu Davíðs, í samanburði við Icesave.

Hvað Davíð kostaði!

Síðan þykir fólki eitthvað skrýtið að ég hafi í nöp við þá hugmynda að líta á Davíð sem frelsara okkar, ef eitthvað er þá er ég farinn að halda að þeir einstaklingar sem svo gera séu með Stokkhólms-heilkenni. Þeir eru farnir að líta á gíslatökumanninn sem frelsara. Hlutur sem ég fæ mig ekki til.

Núna verður þó áhugavert að sjá hvort Davíð muni reyna að endurskrifa söguna sér í hag með flokksblaðinu, Morgunblaðið, og kasta rýrð á aðra. Hvaða fréttir hann velur að fjalla um og hvað ekki.

Hvernig verður þessu tími skrifaður af komandi kynslóðum? Verður þetta tíminn þar sem tekið var til, eða verður þetta tíminn þar sem við létum kúga okkur áfram og þorðum ekki að breyta neinu? Ég fyrir mínar sakir neita að trúa að því að við munum láta undan bellibrögðum forsvarsmanna gamla spillta tímans. Eða hef ég kannski of mikla trú á Íslendingum?