Ég er víst að fara að flytja í miðbæinn ógurlega og menn hafa víst verið með uppi þá getgátu að ég muni drekka mun meira af áfengi en ég geri nú þegar. Svo að menn viti það fyrir víst þá er það ekki að fara að gerast. Ef eitthvað er þá mun ég drekka minna þar sem ég einfaldlega nenni ekki að drekka.

————

Þessi færsla var tileinkuð Jóhanni Wium og Eyjólfi Karli Eyjólfssyni.

Skattar, skattahækkanir og niðurskurður eru efni sem eru mikið í umræðunni núna. Mig langar aðeins að tjá mig um það, því það virðist sem margar mismunandi rökfærslur eru til staðar í umræðunni. En áður en ég byrja á því þá langar mig að setja fram nokkra punkta til þess að fólk skilji hvaðan ég er að koma með mína skoðanir.

Ég er 27 ára og er búinn að vera að stunda nám seinustu ár til þess betrum bæta möguleika mína á hærri tekjum og sjálfan mig. Núna þegar ég er að leita mér að framtíðarvinnu sem á að sjá mér, og seinna mínum, fyrir farborða. Ef þetta væri draumheimur, þá myndi ég landa vinnu sem bæði borgaði góð laun og myndi vera skemmtileg á sama tíma. Ég á eftir að vera á vinnumarkaðinum næstu 40 ár, ef ég fer á eftirlaun 67 ára. Minni framtíð á að vera varið í að borga skuldir kynslóðanna á undan mér. Ég á ekki að hafa möguleika á því að búa til glæstari framtíð.

Samkvæmt þeim sem berja í borðið og segja að ekki eigi að hækka skatta, heldur vilja þeir halda þeim lágum og vonast til þess að atvinnulífið taki kipp við það. Við það myndi verða til hagvöxtur sem myndi borga upp þær skuldir sem hafa orðið til seinustu ár. En þetta er ekki rétt, því ef við höldum að fresta því sem þarf að borga, þá munu raðast á það vextir og lánsvilji annarra landa til okkar mun færast niður.

Ekki má skera niður í gæluverkefnum gamalla og nýrra ráðherra. Við skulum öll gera svo vel að halda áfram að borga fyrir þau.

Niðurstaðan virðist vera sú að ekki megi hækka skatta eða fara í niðurskurð skv. þeim sem starfa eftir reglum popúlismans. Skuldum á að fresta til nokkurra ára.

Framtíðin lofar ekki miklu fyrir mig og mína, því við eigum að fá bakreikning fyrir þeirri græðgisvæðingu sem hafa verið hérna seinustu ár. Í græðgisvæðingunni fékk ég ekki brauðmola, né mylsnur, af borðum útrásarvíkinga. En jú það er ætlast til þess af mér að leyfa þeim sem nutu hennar í botn, og sátu jafnvel við borðið, sleppi skuldfrítt inná efri árin og geti komið sér þægilega fyrir þar, allt þetta á kostnað fólks á mínum aldri og yngra. Það virðist sem það sé samdaunað í ísl. samfélagi að allir benda á aðra og leyfa sér að segja að þetta var einhverjum öðrum að kenna. Hvernig væri nú að Íslendingar færu að líta í sinn eiginn barm og taka á þeim málum sem hrjá þessa þjóð okkar. Þið verðið að átta ykkur á því að þið eruð að spila fjárhættuspil með framtíð þeirra sem munu erfa þetta land.

Þegar rætt hefur verið um IceSave þá hefur almenningur haldið uppi börnum sínum og sagt að það vilji ekki að börnin sín borgi þær skuldir, en þegar það kemur að skattahækkunum til þess að borga aðrar skuldir frá þeim því tímabili, þá er í lagi að senda reikninginn yfir á okkur sem yngri erum. Ef ekki er farið í skattahækkanir og niðurskurð á hinu almenna, þá verður það jú svo að ríkið mun fara í skuldir við erlenda aðila. Þegar það loks kemur að skuldadögum, þá verður að fara aftur í niðurskurð og hækkanir, og þá yrði reikningurinn hugsanlega mun hærri og erfiðari í meðhöndlun. Fortíðarvandamál yrðu framtíðarvandamál.

Ég er ekki að reyna að vera einhver dómsdags-spámaður, fremur er ég að reyna að líta á þess hluti út frá köldum staðreyndum. En miðað við þann popúlisma sem er nú í gangi þá virðist sem ég eigi að borga reikninginn fyrir kynslóðirnar á undan mér. Framtíðin er ekki björt hjá okkur sem mun erfa landið, ef ekki verður neitt að gert.

Þessi færsla er í tveimur liðum og fjallar ekki neitt um pólitík. Enda kannski ekki skrýtið þar sem ég er kominn með hálfgert ógeð á henni í bili, en það mun lagast örugglega strax á morgun ef ég þekki mig rétt.

Read the rest of this entry »

Það kom vægast sagt undrunarsvipur á móður mína þegar ég sagði henni að ég væri að fara í sund, greinilegt að ég er búinn að vera aðeins of vel latur uppá síðkastið. Undrunarsvipurinn hefði kannski verið minni ef ég hefði sagt henni að ég væri nú aðallega að fara í heita pottinn.

Ef eitthvað er þá þarf ég að fara að kasta þessari leti af mér, enda búinn að þyngjast um 20 kg. á seinustu þremur árum, orðin tæp 90 kg.

Svona áður en ég enda svona!